Eerder deelde ik al eens een blog over mijn minimalisme waarin ik deelde wat minimalisme nu voor mij is en wat ik er in de toekomst nog mee wil, maar ik dacht dat het ook wel leuk zou zijn om mijn reis naar minimalisme toe met je te delen. Vandaar deze blog die eigenlijk een aanvulling is op mijn vorige blog over mijn minimalisme.
Het begin van chaos
Chaotisch zijn is niet perse iets wat is aangeboren of aangeleerd. Als je uit een gezin komt waarbij het in huis altijd rommelig was, dan is de kans groter dat later jouw eigen huis ook zo is. Maar het kan ook zijn dat je wel geleerd hebt om op te ruimen vroeger, maar dat er iets gebeurd is waardoor er chaos is ontstaan. Of je bent een type die best wel weet hoe het hoort, maar die het gewoon niet lukt om een huis opgeruimd te houden. Tijdsgebrek of gebrek aan energie zijn veelgehoorde redenen waardoor het soms toch niet lukt.
Zelf ben ik altijd het type geweest van goed rommel kunnen maken, deze rommel een zekere tijd te kunnen ordenen of zo aan de kant te kunnen leggen dat ik er geen last van had en dan één keer in de zoveel tijd een grote opruimactie te houden. Dit werkte prima toen ik nog thuis woonde en later samen met mijn man, maar zodra ons eerste kind geboren werd kwam daar natuurlijk al snel de klad in. Er was gebrek aan structuur en een goede basis en dat in combinatie met een baby die veel tijd en energie vraagt, zorgde al snel voor chaos. Wat het is dan vaak al lastig zat om je huis – zonder hulp – schoon te houden, laat staan ook opgeruimd. Zeker ook omdat er de komst van een baby een hoop extra spullen je huis binnen komen. De noodzakelijke dingen, zoals een bedje, kleding en een box wellicht, maar ook knuffels (veel knuffels!), speelgoed (veel speelgoed!) en allerlei andere extra dingen. En wanneer mensen weten dat je er voor open staat vaak ook krijgertjes waar je niet direct iets aan hebt, maar die ‘ooit’ vast van pas komen. Als ik van te voren wist wat ik nu weet, dan had ik het heel anders aangepakt en de gekregen spullen bij binnenkomst direct uitgezocht en geminimaliseerd.
Spullen worden een probleem
Wanneer je in een ruime eengezinswoning woont, dan kun je flink wat spullen kwijt voordat je er echt last van hebt. Maar wanneer je kleiner behuisd bent, worden teveel spullen al snel een probleem. In ons geval woonden we in een ruime eengezinswoning waar we alle spullen prima kwijt konden, dus hadden we ook veel. Maar toen een paar jaar later nummer twee geboren werd, we een nieuw huis kochten, ons oude huis verkochten en dus gingen verhuizen, dan worden het ineens heel veel spullen en ondervind je er al snel meer hinder van dan plezier. Want ook bij een tweede kindje komen er weer nieuwe spullen in huis. De kraamvisite neemt graag een cadeautje mee en zeker wanneer het tweede kind een ander geslacht heeft dan de eerste, dan komen er weer flink wat spullen bij. Daarnaast werd ons eerste kindje steeds groter en kochten of kregen we ook daarvoor nieuwe dingen, terwijl de spullen voor een jongere leeftijd bleven vanwege onze jongste. De hoeveelheid werd dus steeds groter!
Bij veel mensen is een verhuizing hét moment om eens flink op te ruimen. Hiertoe hebben wij toen ook een poging gedaan, maar hoewel er ook echt wel flink wat spullen weggegaan zijn, is er ook genoeg gewoon in dozen gestopt en mee verhuisd. Want het bleek best een flinke klus, zeker in combinatie met twee kleine kinderen en ons werk. Toen ik vervolgens ook nog eens in een burn-out terecht kwam was de chaos compleet. Veel dozen bleven ongeopend staan of werden zo op zolder gezet, want ik had soms al niet genoeg energie voor mijn huishouden en mijn gezin, laat staan voor het opruimen van spullen. En zo stapelt alles zich dan steeds meer op.
Van chaos naar minimalisme
Toen ik mijn energie stukje bij beetje terug kreeg ging de knop om en ging ik aan de slag met opruimen. Ik volgde een opleiding tot professional organizer (ook wel opruimcoach) en gebruikte onder andere ons eigen huis als oefenproject. Alles moest nog steeds in kleine stapjes, want mijn energielevel bleef lange tijd laag en beperkt als gevolg van de burn-out, maar stukje bij beetje ontstond er orde in huis, werden dozen geopend en spullen uitgezocht. Wat een verademing! Toch bleven er nog magneetplekken genoeg in huis waar papieren en spullen zich opstapelden. Toen kwam bij mij het besef: het gaat niet alleen om opruimen, maar we moeten ook gaan minimaliseren, want we hebben gewoon veel te veel. Teveel spullen die we niet gebruiken, maar die wel ruimte en energie vragen. Dat was voor mij het startpunt voor een ‘opruimen 2.0 project’ in huis, wat ons leven echt veranderd heeft.
Natuurlijk ging dit niet van het één op het andere moment, want het was een reis die hier maanden heeft geduurd en een reis die eigenlijk ook nu ook nog steeds elke dag voortduurt. Er bestaat helaas geen toverformule waarmee je je huis in één dag opruimt en je spullen minimaliseert. Minimalisme is een levenslang proces, maar wel een proces die je (als het goed is) elke dag weer blij en gelukkig maakt. Want: minder is echt méér!