Het werd wel weer eens tijd voor een nieuwe blogpost.
Mijn favoriete schrijfplek is zittend op de stenen van ons terras in de achtertuin, waar ik met blote voeten op de grond en met mijn gezicht in de zon gewoon even ‘aan het aarden’ ben. Of hoe je zoiets ook noemt. En waar ik met pen en papier mijn gedachten opschrijf, zonder scherm. De vogels in en om onze tuin fluiten, af en toe ruw verstoord door een voorbij scheurende auto op de drukke weg achter ons huis, en verder is er even niets. Dit zijn van die fijne, ontspannen momenten in de dag waar ik mezelf niet altijd, of eigenlijk te weinig, de rust en tijd voor gun. Hetzelfde geldt voor lekker rommelen in de tuin met mijn handen in de aarde en mijn verstand op nul. Haast zeldzame momenten waar ik juist zo van kan opladen. Deze blog schrijf ik overigens op de bank in de woonkamer, maar wel nadat ik vanmiddag heerlijk in de zon buiten gezeten heb.
Sinds een aantal weken loop ik (een soort van noodgedwongen vanwege rugklachten) elke dag een wat groter rondje bij ons in de buurt. Zomaar even een half uurtje, geen grote afstanden. Dit doet me niet alleen fysiek, maar ook mentaal erg goed. Soms loop ik samen met mijn man of met (één van) de kinderen, soms ook alleen. Die momenten zijn altijd heel fijn, juist ook wanneer ik alleen loop. Even niets moeten behalve kijken naar de wereld om me heen. Zo geniet ik momenteel enorm van het prachtige gele koolzaadveld vlakbij ons huis. Kijk nou zelf, dit is toch genieten? (en niezen, wanneer je hooikoorts hebt 😉)
Maar waarom is het dan soms zo moeilijk om wat vaker gedurende de dag dit soort momenten voor jezelf te creëren, terwijl je weet dat het je zoveel brengt? In mijn geval is het vaak ‘de plicht’ die roept en die maakt dat ik me soms geleefd voel. Kind naar school brengen, kind uit school halen, boodschappen doen, het huishouden, werken, zomaar een paar dingen die bij me opkomen. En dit zijn dan nog de noodzakelijke dingen. Er is ook van alles wat je word ‘opgelegd’ van buitenaf. Ik hoorde laatst iemand zeggen dat we in deze tijd ook echt geleefd worden. Er zijn overal prikkels, er wordt van alle kanten om jouw aandacht gevraagd, eigenlijk teveel voor wat een mens biologisch gezien aan kan. En omdat iedereen hierin mee gaat, of dat in ieder geval probeert, ga jij dit vrijwel automatisch ook doen. Want als Pietje en Marietje een druk en vol leven hebben, dan moet jij dit ook kunnen, toch?
Hoewel ik geen doorgewinterde minimalist ben, probeer ik toch steeds meer enige vorm van minimalisme toe te passen op mijn leven en mijn agenda. Zo probeer ik steeds meer ruimte te creëren voor rustmomenten gedurende de dag. Even een theetje drinken in de zon, zonder dat ik op mijn telefoon zit te scrollen of berichtjes aan het beantwoorden ben. Ook probeer ik onze weekenden niet vol te plannen met afspraken en activiteiten, zodat er ruimte is voor rust, voor spontane ideeën of gewoon het bijwerken van het huishouden na een drukke (werk)week, maar dan op een rustiger tempo met ruimte voor ontspanning tussendoor. In de weekenden lukt het me al best goed om ruimte te houden voor rust, nu nog leren om dit ook beter te integreren gedurende de week, zodat ik wat vaker kan genieten van bijvoorbeeld die fijne rommelmomenten in de tuin.
Hoe ziet jouw week eruit? Druk en volgepland of juist bewust niet te vol? En hoe zorg jij ervoor dat je bewust omgaat met rust en met tijd voor jezelf Ik ben benieuwd! Leuk als je een reactie achterlaat 😊